Kompozytor progresji akordów
Kompozytor podpowiada następny akord Twojej progresji: wybierasz lub grasz jeden-dwa akordy, on ustala tonację i szereguje opcje według nastroju (radosny, smutny, napięcie, dotarcie, melancholia, epicki, marzycielski, suspens, tajemnica). Każda propozycja ma diagram akordu na gitarę, ukulele i cavaquinho, a progresję możesz odsłuchać i przenieść do podkładu.
Wybierz lub zagraj jeden albo dwa akordy. Kompozytor ustali tonację i zaproponuje, co dalej, na podstawie nastroju, jaki zwykle tworzy każdy akord.
Twoja progresja
Zagraj akord i pozwól mu wybrzmieć…
Zacznij od akordu
Znane progresje, które pasują
Akordy w tonacji
Jak działają propozycje
Wszystko wynika z teorii muzyki, bez przypadku. Kompozytor ustala tonację na podstawie zagranych akordów i sprawdza rolę każdego z nich: te, które brzmią jak „dom”, te, które budują napięcie i proszą o rozwiązanie, oraz te zapożyczone z innej tonacji.
- Radosny: Akordy durowe: otwarte, lekkie, wznoszące się brzmienie.
- Smutny: Akordy molowe: introspektywne, tęskne brzmienie.
- Napięcie: Akordy, które proszą o rozwiązanie: budują oczekiwanie.
- Dotarcie: Powrót do domu: domknięcie i ulga.
- Melancholia: Akordy zapożyczone z tonacji molowej: tęsknota, nostalgia.
- Epicki: Wielkie ruchy, prosto z muzyki filmowej i stadionowego rocka.
- Marzycielski: Septymy wielkie i none: gładkie, wyrafinowane, bossa nova.
- Suspens: Akordy zawieszone: ani durowe, ani molowe, pozostawione w powietrzu.
- Tajemnica: Akordy zwiększone i zmniejszone oraz ruchy chromatyczne: niestabilne, intrygujące.
To, że akordy durowe brzmią radośnie, a molowe smutno, jest konwencją muzyki zachodniej, a nie prawem. Kontekst, melodia i rytm zmieniają wszystko. Traktuj propozycje jako punkt wyjścia i zaufaj swojemu uchu.
Cyfry rzymskie: I, IV, V, VIm
Każdy akord opisuje jego stopień w skali tonacji: I to tonika (akord „dom”), IV to subdominanta, V to dominanta. Wielka cyfra rzymska oznacza akord durowy, „m” po cyfrze oznacza moll, a ♭ oznacza obniżony stopień zapożyczony z tonacji równoległej. W C-dur I–V–VIm–IV staje się C–G–Am–F; w G-dur ta sama idea staje się G–D–Em–C. Dlatego kompozytor działa w każdej tonacji: progresja pozostaje taka sama, zmieniają się tylko nazwy.
Najczęstsze pytania
Jak kompozytor znajduje tonację utworu?
Porównuje wybrane akordy ze wszystkimi 24 tonacjami (12 durowych i 12 molowych) i sprawdza, do której każdy akord pasuje najlepiej, przypisując większą wagę pierwszemu i ostatniemu. Najbardziej prawdopodobna tonacja pojawia się z procentem pewności, a jednym dotknięciem możesz przełączyć się na inny odczyt.
Dlaczego akordy durowe brzmią radośnie, a molowe smutno?
To konwencja muzyki zachodniej, budowana przez stulecia przyzwyczajeń: tercja wielka brzmi otwarcie i jasno, tercja mała ciemniej i bardziej intymnie. To nie prawo: rytm, melodia i kontekst mogą odwrócić efekt. Dlatego nastroje to punkty wyjścia, a nie reguły.
Czy propozycje generuje sztuczna inteligencja?
Nie. To reguły teorii muzyki: rola każdego akordu w tonacji, kadencje, akordy zapożyczone z tonacji równoległej, dominanty wtrącone i akordy zawieszone. Wynik jest zawsze taki sam dla tej samej progresji, a każda propozycja ma wyjaśnienie, dlaczego.
Czy mogę zagrać na swoim instrumencie zamiast wybierać akord?
Tak. Dotknij „Zagraj na swoim instrumencie”, zezwól na mikrofon i pozwól akordowi wybrzmieć. Kompozytor go rozpozna, a Ty potwierdzasz przyciskiem „Użyj”. Dźwięk jest analizowany w Twojej przeglądarce i nigdy nie jest nagrywany ani nigdzie wysyłany.
Czy mogę przenieść progresję na podkład?
Tak. Gdy w progresji jest już akord, przycisk „Stwórz podkład” otwiera podkład z tymi samymi akordami, gotowy do grania.
Ucz się dalej
Rozwiń swoją progresję: zobacz diagramy akordów, posłuchaj jej na podkładzie i znajdź skale do improwizacji.